Przechodzimy 

Nad bezwodną rzeką.

(Issa / Miłosz) 

pisał Issa Kobayashi, a z angielskiego tłumaczenia na polski przepisywał zgodnie ze swoją poetycką wrażliwością Czesław Miłosz. Jak połączyć słowiańską nostalgię z japońską uważnością skierowaną ku przemijaniu? Czy używając języka możemy dotknąć niedostępnego nam doświadczenia i zanurzyć się w przedziwnym skupieniu, jakby wykraczającym poza granice czasu? 


Woda myśli za mnie. 

(Boldman / Miłosz) 


Spotykamy się na wystawie Mizuno Toshikaty, artysty przełomu epok, aby spróbować dźwiękiem objąć to, co niewypowiedziane i dla nas samych tajemnicze. Z kompozycją Po horyzont Aleksandry Słyż interpretujemy nie kreski i kształty, nie słowa i znaki, ale samo doświadczenie spotkania.  Warstwę wizualną utworu stworzyła MAUKO, graficzka i absolwentka japońskiej szkoły kaligrafii Shodō 書道 w Kamakurze. 
~ Ania Karpowicz 

Kazuo Fukushima - “Requiem” na flet solo (1956)

Toru Takemitsu - "Air" na flet solo (1995)

Toshio Hosokawa - "Kuroda-Bushi” na flet altowy solo (2004)

Aleksandra Słyż / MAUKO - “po horyzont” na flet, głos, fortepian i perkusję (2025) prawykonanie

Miejsce: Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha

Organizatorzy: Oto Fundacja i Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha.

Koncert jest wydarzeniem towarzyszącym festiwalu Sacrum Profanum 2025.

Kompozycję Aleksandry Słyż dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Zamówienia kompozytorskie”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.

-----

Nota o utworze 

Po horyzont to utwór, w którym autorka podejmuje refleksję nad doświadczeniem śmierci oraz nad zmysłowymi i duchowymi przeżyciami osoby, która znalazła się na granicy życia i śmierci. Stanowi on próbę uchwycenia stanu przejściowego – momentu zawieszenia pomiędzy światem doczesnym a tym, co znajduje się poza jego granicami. Inspiracją do stworzenia kompozycji stały się różnorodne źródła – zarówno literackie, filozoficzne, jak i psychologiczne. Szczególne znaczenie miał dla autorki wybór haiku w tłumaczeniu Czesława Miłosza, a także Tybetańska Księga Umarłych – klasyczny tekst buddyjski opisujący stany pośmiertne, Fedon Platona, w którym filozof rozważa nieśmiertelność duszy, oraz Człowiek i jego symbole Carla Gustava Junga, będący wprowadzeniem do teorii symboli, archetypów i nieświadomości zbiorowej.

Aleksandra Słyż