Cookies Ta strona używa plików cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia zindywidualizowanych usług oraz tworzenia statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia w opcjach Twojej przeglądarki. Więcej informacji. Zamknij
Sacrum Profanum Festiwal

Paweł Mykietyn

Mykietyn urodził się w 1971 roku w Oławie. Ukończył studia kompozytorskie u Włodzimierza Kotońskiego. Dość wcześnie (1991) zadebiutował na Festiwalu Warszawska Jesień utworem La strada. Kolejne partytury – 3 for 13 (1995) oraz Epifora (1996) zyskały rekomendację na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO. Od tej chwili kariera Pawła Mykietyna nabrała rozpędu. Obok komponowania muzyki autonomicznej artysta, będąc klarnecistą, kieruje zespołem Nonstrom. Pisze także muzykę dla teatru i filmu. Stale współpracuje z Krzysztofem Warlikowskim. Bohater najbardziej spektakularnego kompozytorskiego debiutu końca XX wieku. Srebro narodowe, adresat najbardziej prestiżowych zamówień na dzieła okolicznościowe – 30-lecie powstania Solidarności (Vivo XXX), inauguracja polskiej prezydencji w Unii Europejskiej (III Symfonia). Każdy jego nowy utwór oczekiwany jest w wielkim napięciu zarówno przez krytykę, jak i liczną publiczność. Początkowo zainteresowany postmodernistyczną grą z przeszłością, zabawą idiomem muzyki klasycystycznej, sprawnie rysowanymi melodiami, eufoniczną harmoniką, ale także narracją repetytywną, pełną swobodnych figuracji, w ostatnich latach zwraca się w stronę mikrotonalności. Korzystając z misternego systemu dźwiękowego z elementami spektralnymi, tworzy muzykę subtelną, kolorystycznie szklistą, choć niepozbawioną fragmentów o bardziej zdecydowanym wyrazie. Od niedawna znów chce przekraczać granice między muzycznymi światami. Tym razem jednak nie sięga do surkonwencjonalnych gier z dawnymi mistrzami, ale do eleganckiej przestrzeni
filharmonicznej wprowadza brzmienia muzyki rockowej (Pasja wg św. Marka), a nobliwej śpiewaczce każe slamować jak rasowemu raperowi (III Symfonia).


Zdjęcie: Albert Zawada